Column by @ttr

(9) Verdoemd

Eens,

Eens dacht ik normaal te willen zijn

Het leven was eenvoudig

Luister naar moeder, ga naar school, op tijd slapen

Mensen waren eenvoudig, de bakker de bakker en ja die man deugt niet

 

De zomer was warm, de winter koud

De lente het afwachten voor de zomer, de herfst het afwachten voor het ijs

Na het vallen snel een pleister halen

Zorgeloos de zin van het bestaan!

 

Toen,

Toen kwam verandering

Het leven leek eenvoudig maar was het niet meer

Ruzie met moeder, waarom school, slapen doen we wel als we dood zijn

Mensen onbegrijpelijk, wie is nou echt en wat is goed en fout

 

 

De zomer niet zo warm, de winter niet zo koud

De lente het starten van spannende avonturen, de herfst plannen voor de winter

Veel vallen, geen pleisters

Genieten, volop

Dan,

Verandering blijft, rust kwam

Het leven onbegrijpelijk maar onnodig te begrijpen, gewoon gaan

Moeder is wel okay, leren – let it be, laten we op slaap gaan letten

Mensen, ja een paar leuk

Zomer, winter, hee – waar is de tijd gebleven?

De lente, de herfst, geen tijd, we willen spullen voor zomer en winter

Niet vallen, dat doet zeer

Vooral geen fouten maken!

 

 

Daarna,

Kwam zij, Diep rood

Rammelen, Ratelen

Benzine, rubber

Lawaai, voelen

 

Opwindend, onverstandig

Te Snel, te duur

Zorgeloos, onveilig

Rood

 

Het leven blijvend veranderen, verdoemen tot plezier!

 

@ttr!

————————————

25 oktober 2015

(8) Amore!

Hoog tijd om eens een veelgehoorde uitspraak in ons Ducati wereldje eens aan onderzoekende gedachten te onderwerpen…..ik hoor regelmatig mensen over liefde voor hun Ducati.

Op zich klinkt het lekker: “Ik hou van m’n 916″…. ” Ik rijd de liefde van m’n leven” …… ” Ik hou van Ducati’s” … En zo nog wel meer uitspraken in die strekking.

Daarbij meen ik vast te stellen dat er een vreemd verschil is tussen Ducati en heel veel andere merken. Maar dat is misschien ook wel een persoonlijk gebrek, als liefhebber van het merk ontwikkel je ook wel een eenzijdiger denken. Nu heb ik ook een Honda, maar daar heb ik niet veel meer mee dan dat het een handig, betrouwbaar en voordelig vervoermiddel is.

Het onderwerp liefde is een vast onderdeel van ons bestaan. Een wezenlijk onderdeel van ons mens zijn is dat we lief hebben, in verschillende vormen. De liefde van je leven, liefde voor familie en vrienden, huisdieren, liefde voor de mensheid en vast vergeet ik van alles.

Liefde kan wederzijds zijn maar ook éénrichting. Bijvoorbeeld iemand die je regelmatig tegen komt in de trein en waar je misschien jarenlang een paar woorden mee wisselt. Of een verliefdheid op iemand anders die tragisch genoeg onbeantwoord blijft. Zo’n onbeantwoorde verliefdheid gaat eigenlijk meestal over en dat lijkt me gezond nietwaar? 

En dan een vergelijk naar de motoren, de Ducati’s….!

Emotioneel mens dat ik ben, er is iets dat me bijblijft als de dag van gisteren. Ik was 17 en reed met twee vrienden op de racefiets een polder uit, naar een kruispunt in een dorp. Het was een zomerse, zonnige dag. Warme rust over het landschap. We stonden even te wachten. 

We hoorden een motor aankomen met het meest geweldige geluid ooit, van achterop kwam die aanrijden. Nog nooit had ik zoiets gehoord. Het beest kwam naast ons tot stilstand. Ik keek naar links. Rood, rammelen en mega dikke klappen. De grond, de wereld trilde en werd in beslag genomen door die motorrijder op z’n fantastische machine.

Was ik verliefd? Nou, niet op die motorrijder in ieder geval. Ben ik verliefd geworden op die Ducati….of nog breder gezien motoren van het merk? Het riep begeerte op, ik wilde zoiets geweldigs ook! Toch lijkt het me wezenlijk anders, als ik verliefd op iemand word wil ik niet bezitten, nee, dan wil ik bij diegene zijn en wil dat diegene ook bij mij wil zijn. Ik wil van diegene gaan houden, verlangen naar, en dat diegene ook naar mij toe die gevoelens heeft.

Ben ik gaan houden van Ducati’s? Hier moet ik verder over nadenken. Nu wil ik niet verzanden in technische woorddefinities. Allerminst. 

Inmiddels heb ik al jaren een fantastische Ducati luchtgekoelde tweeklepper met de meest fantastische sound ever. Wat een amazing machine, wat rijdt dat ding geweldig. 

Maar is het liefde? Dat is een goede vraag. 

Voor mij denk ik het niet. Voor mij is liefde meer dan een wezenloos iets kan bieden. Liefde is een wezenlijk deel van m’n bestaan. Een motor, hoe geweldig dan ook, kan ik rustig missen en m’n bestaan wordt niet in essentie aangetast. Misschien dat het jammer is, maar het is maar een ding. 

Toch, m’n geest laat me kennelijk geloven dat een Ducati gevoelens van liefde bij me oproept. Zoals je vormen tegenkomt die je automatische gezichtsherkenning activeren. Dat is toch heel speciaal en bijzonder. 

Ik reserveer liefde voor levenden!

En m’n Duc? Ik wil dat zij voor altijd bij me blijft!

@ttr!

 

 

————————————–

12 september 2015

(7) Koop nooit een Italiaan!

In m’n column ‘Sommigen zijn meer gelijk’ sprak ik al uit dat Audi/VW nog wel eens geconfronteerd zou kunnen worden met wat ‘bijzondere’ trekjes van de Italianen die ze bij hun mobiliteitsverkoop-operatie betrokken hadden.

Uw Columnist @ttr is een mens van vele interessen en kennissen en vrienden op vele, voor sommige mensen onverwachte, plekken. Laat het nu het geval zijn dat de uit de columns sprekende voorkennis nou wat te maken heeft met een vriendinnetje op de juiste plek binnen het VW concern – een pientere tante die ooit eens heel lekker op een dansvloer in een Duitse Disco stond te dansen met uw boomlange columnist!

Duitsers als het zijn, ze waren niet vergeten dat er genialiteit aanwezig was bij die kleine fabriek daar in het zonnige Bologna…. Het kampioenschap van Casey Stoner was niet onopgemerkt gebleven en met name die immense power van die Desmosedici. In de boardmeeting van VW werd al snel vastgesteld dat die creatieve, vrolijke en briljante motorontwikkelaars best een steentje bij mochten dragen aan de ontwikkeling van de snelle, zuinige dieselmotoren van de VouwWeeGruppe! En een efficiënt werkende motor, die is ook schoon.

Und ja, so werden wir es klären! Tenslotte, een miljard Euro, daar mag je wat voor terug verwachten!

Vlotjes werd er een conference call naar Italië geregeld en de Italianen -eigentum vom Werk- werden te werk gesteld in Duitsland om die Diesels even vlotjes sneller en beter – en vooral schoner- te maken.

Stomverbaasd was de board of Direktoren, in no-time was de zaak geregeld. Tuurlijk, niet zo mooi als een Alfa JTD maar toch, wat een super dieselmotortje was het geworden. En de software, die paste op veel meer modellen. De kosten en tijd voor de Euro 5 keuring? Minimaal en vlot geregeld! De topman verklaarde het nog: Binnen VW zijn de ingenieurs gewend aan te veel tijd en geld en lui geworden. Die jongens ut Bolonga, die weten nog wat het is om met beperkte middelen supersnel de klus te klaren!De Italianen werden terug gezonden met een vette bonus.

Het leek allemaal zo mooi…..totdat bleek dat er wat trucjes nodig waren geweest om de Duitsers te geven wat ze wilden…….!

Ducati krijgt VW wel op de knieën! Want een Italiaan, die koop je niet, daar mag je als je geluk hebt een tijdje op passen – en van genieten!

@ttr!

——————————————-

30 september 2015

(6)  Never Give Up!

Laatst las ik de biografie van Casey Stoner, met als titel “Pushing the Limits”. Een weinig verrassende titel eigenlijk. Ik was meer gegrepen, eigenlijk was het een motto waarmee het boek feitelijk eindigt, wat m’n interesse gewekt had en me ongelofelijk aanspreekt: If you never give up, Anything can happen!

De biografie neemt mee in de wereld van de familie Stoner. Een verhaal verteld vanuit het oogpunt van een ongelofelijk nuchtere, normale en vriendelijke Aussie, die uitblinkt in het zichzelf kennen (en niet overschatten) en het bescheiden blijven vanuit een weten van eigen kunnen.

Maar dan het verhaal er om heen, de familie Stoner heeft twee kinderen, zoon en dochter, die beiden getalenteerd sporter blijken te zijn. Op de zijlijn doet me het verwonderen dat een getalenteerd sporter misschien als grootste geluk cq. talent een bepaald type ouder moet hebben?

Ongelofelijk om te lezen dat de ouders werkelijk hun hele leven in dienst van de carrière van Casey gesteld hebben. De familie gaat daarheen waar voor Casey de kansen het grootst zijn. Hard wordt er gewerkt om alle onkosten voor de racerij van zoonlief te kunnen betalen. Het hele bestaan wordt opgegeven wanneer de kansen in Australië te gelimiteerd zijn waarna in korte tijd Europa veroverd wordt. Het doet me vermoeden dat het niet slagen van Casey voor hemzelf geen optie meer was.

Casey kijkt vrij simpel tegen de wereld en de racerij aan. Wanneer je kampioen wilt worden heb je maar één ding te doen vandaag: Winnen! (of zoveel mogelijk punten te halen). De vorige race is niet belangrijk, de volgende ook niet. Vandaag is de dag, de beste dag van het jaar!

Ik kan niet meer dan het er mee eens zijn. Mijn respect en bewondering voor Casey Stoner is terecht gebleken en bijgekomen is een groter besef dat de echte kampioen beseft dat niemand gevangen hoort te zijn in zijn eigen droom, dat er altijd een eigen keuze blijft om je leven die wending te geven, die jij wilt.

Maar vergeet niet:

Het is niet wat jij van het leven verwacht dat uitmaakt, maar wat het leven van jou verwacht en hoe jij daarmee omgaat*.

Is dat waarin Casey slaagde in zijn motorsportcarrère?

@ttr!

(*) vrij vertaald van Victor Frankl, Man’s Search for Meaning

===================================================

Column 5

9 september 2014

 

Leven en laten doodgaan

…om maar eens een denk ik een op een voor de plek onverwachte titel neer te zetten.

 

Al meer dan een maand loop ik te dralen om deze ‘column’ te schrijven. De titel was snel tot me gekomen, de inhoud valt me zwaar uit m’n geest te pulken. Deze keer niet zoveel over Ducati en dergelijke. Ook niet zo over motoren, alhoewel een mooie rode 851 met Suzuki sticker een centrale rol speelt in dit verhaal. Het heeft namelijk veel te maken met Petra.

 

Petra gaat dood. Dat is de keiharde realiteit. Een tijdje terug werd toch weer duidelijk dat het aantal dagen dat ze in leven bij ons is, steeds korter wordt.

Ze heeft namelijk afscheid moeten nemen van het motorrijden. Dat is voor ons motorrijders denk ik een punt wat we nooit willen bereiken. Heel mooi was dat zij en Rik en andere naasten wilden delen met vele vrienden en bekenden. Ik was er niet bij. Dat is een keuze geweest.

 

Het leven vieren valt de meeste mensen gemakkelijk. Ons hele bestaan staat eigenlijk in het teken van leven, het licht. Generaliserend gezien is onze maatschappij gericht op leven en jong, voor eeuwig jong blijven.

 

Een goede vriendin tipte me laatst dat er een nieuw blogdeel van Petra was verschenen. Attent en wijs als zij is, zou het erg goed zijn om dat stuk eens te gaan lezen. En ook zo lief dat ze tipte, ik bewonder haar enorm omdat zij zo fantastisch om gaat met Petra en Rik en daarbij anderen weer betrekt.

 

Maar ik heb tot nu toe het nieuwste deel van de blog niet gelezen. Ik durf dat namelijk niet zo goed, de eerdere delen kwamen hard aan. Het is heel gemakkelijk om allemaal heel relevante en goede excuses neer te pennen. Wie mij kent zal dat beamen dat er wel redenen zijn. Maar wie mij heel goed kent, weet dat er geen excuus is. Leven, daar kan ik mee omgaan, doodgaan niet. En laten doodgaan al helemaal niet. Is het eenmaal gebeurd, dan is het allemaal eenvoudig. Trek een zwart pak aan, bezoek de begrafenis, vecht de tranen weg, ga beleefd en betrokken om met iedereen en ga naar huis. Blij dat het over is, die begrafenis.

 

Vandaag is het tijd geworden om dit stukje te schrijven. Bijna was het niet zover gekomen, omdat ik weer een reden en methode gevonden had om te vluchten. Maar dat ging niet door. Toch had ik die vlucht heel graag genomen, maar dat is een heel ander verhaal dat alles te maken heeft met leven. Had er ook geen berouw van gekregen overigens. Dankbaar ben ik nu wel dat het situatie anders besliste.

 

Want, zoals ik vertelde, ben ik niet goed -eerder gezegd bijzonder slecht- in laten doodgaan. Ik kan er niet mee omgaan. Ik vind het tijd geworden om daar eens over na te denken en dan kan deze ‘column’ ook geschreven worden. Ik wilde nu dus voor mezelf uitpuzzelen hoe dat nou zit. Dat is niet echt gelukt. Zelfs met de hulp van een aantal mensen die ik over dit probleem heb verteld en die allemaal hun mening en gevoel met me hebben gedeeld. Ik ben hen dankbaar door de bijdrage, de hulp en de bereidheid me te helpen.

 

Het is voor me vast komen te staan dat laten doodgaan helemaal niet zo negatief is. Laten doodgaan is niet meer dan leven in de wetenschap dat het einde nu tenslotte duidelijk nabij is gekomen. Het feitelijke doodgaan zal je alléén overkomen, maar die weg, beseffende dat het einde op afzienbare termijn is gekomen zal voor iedereen en de familie, naasten en bekenden persoonlijk en anders zijn.

 

Is iemand die ongeveer weet wanneer hij of zij doodgaat nou zielig? Dat is de eerste gedachte die me bekruipt, wellicht een voorgeprogrammeerde reactie afkomstig uit onze cultuur. Ik denk niet dat iemand zielig hoeft te zijn. Natuurlijk, het lijkt verschrikkelijk en ik kan me niet eens beginnen voor te stellen hoe de weg naar de dood zal zijn. Dat wil ik ook helemaal niet. Want ik wil niet doodgaan. Ik wil voor eeuwig jong zijn!

 

Hoe moet je nu dan omgaan met iemand die weet dan het einde in zicht is? Bijvoorbeeld Petra. Feitelijk ken ik haar niet zo enorm goed eigenlijk, ik ken haar van M-F en heb haar en Rik een paar keer ontmoet op evenementen. En dat was iedere keer heel erg leuk. En wat vind ik haar een prachtige, mooie vrouw en geweldig mens. Wat vind ik het verschrikkelijk wat haar overkomt. Juist omdat ik haar zo geweldig vind is het nog gemener. Als je het optelsommetje maakt van haar karakter en hoe zij omgaat met de wereld en wat zij daarin betekent is het kort gezegd afgrijselijk wat haar overkomt.

 

Laten doodgaan is als ik er goed over nadenk helemaal niet zo eng. Het meest enge is mezelf overwinnen en erkennen dat ook ik dood zal gaan. Dat wil ik niet, maar ja, ik wil wel meer niet en toch is de werkelijkheid anders.

Maar, er is ook een fase twee. Hoe nu om te gaan met iemand die dood zal gaan.

Gelukkig heb ik het al eens verschrikkelijk fout gedaan. Dat leert het beste. Trots ben ik er zeker niet op, maar het is nu eenmaal gebeurd. Daarbij weet ik dat diegene de eerste is om het me te vergeven. Nieuwe ronde, nieuwe kansen.

 

Tot een beslissing ben ik gekomen. Ik doe er gewoon niet aan mee, dat laten doodgaan. Iemand begraven lukt me prima. Daar ga ik dan maar mee door.

 

Wat ga ik met de mensen doen die ik ken en die in ongeveer bekende termijn dood zullen gaan? Het zijn er op dit moment vijf maarliefst.

 

Ik ga gewoon met hen doorleven totdat ze er niet meer zijn. Zoals het me het beste voorkomt. Het zal anders zijn dan dat het was, maar dat is het leven. Misschien ga ik daardoor ook wel iets anders leven met de mensen die niet weten wanneer het einde er zal zijn.

De uitvaart van degenen die heel dicht bij me staan zal ik bezoeken, de tranen bevechten en de plichten vervullen. Tranen van berouw hoeven er dan van mij niet meer te vloeien.

 

Petra, ik ben er dankbaar voor dat je aanleiding bent geweest tot dit inzicht te komen. En het gekke is, omdat ik er met allemaal mensen over gepraat heb en dit stukje schrijf, heb je weer zoveel levens aangeraakt. Wat ben je toch een bijzonder mens en wat ben ik blij je te kennen!

 

Nou maar eens kijken wanneer de moed komt om het blog te lezen….vermoed dat het nu niet meer lang zal duren.

 

Wie een zinvolle bijdrage over dit onderwerp voor me heeft? Alsjeblieft, mail me!

 

@ttr!

(probeer de volgende keer wel weer m’n naam eer aan te doen)

 

Wie de blog ook wil lezen: http://petramarina.blogspot.nl/

 

===================================================

Deel 4

27-5-2014

Sommigen zijn meer gelijk….

Uw columninst is weer onder z’n steen vandaan gekomen; daar waar de lappenmand het beste stond. Het was allemaal wat teveel geworden in het leven en uw @ttr moest wat gas terugnemen. Na – om maar in motortermen te blijven – een revisie te hebben ondergaan gaat alles weer prima! En ik wil mijn dank uitspreken voor de dezerzijds gewaardeerde desinteresse van velen. Werkelijk.

Zo was het leven weer verworden tot een mellow punica oase. Heerlijk, alles z’n gangetje en ook in het Ducatiwereldje was het vredig, wat gezapig. Precies zoals die Duitse eigenaren van ons fantastisch merk het graag hebben; rust en stabiliteit is goed voor de verkoop. Je zou haast denken dat ze gelijk hebben, maar is dat wel zo? A Brave New Brand aan de boom van de dappere Duitse Mobiliteitsboeren uit Inglostadt dat zou Ducati moeten zijn of worden.

Ach, wellicht dat de historie zich herhaalt en het grote Audi wordt op de knieén gedwongen door die makers van die rode tweewielers…… Dat de fabriek toch nog wat alternatieve circuits bleek te onderhouden en de Duitsers toch net niks kochten…. Dat er een nieuw topmodel ontwikkeld wordt, het summum wat toch even te ver vooruit in de tijd was…. Ik ga alvast op het puntje van m’n Yogabal zitten en knijp de stressbal ondertussen fijn.

Maar er was nog een reden om m’n fitte body die steen te doen oplichten. Er blijkt naast de DOC nog een instantie te zijn die liefhebbers van Ducati verenigt. Goh! Dus, enige interesse is mij niet vreemd, op onderzoek uitgegaan. Blijkt die club allemaal hele leuke leden te herbergen. Rechtgeschapen Ducatisti met het hart op de juiste plaats. Ze zijn er al jaaaaaaaaaarrrren. En ze huren eens per jaar het TT circuit af om lekker knallen mogelijk te maken. Super gewoon.

Dat deed me fronsen, want wat zijn ze groot en machtig die mensen achter die club. Best wel handig om eens lid te worden van zo’n club! Want, tenslotte, Ducatisten onder elkaar, dat kan niet verkeerd zijn!

Piekerend viel ik des avonds in slaap. Dromen van twee clubs die toch met elkaar verbonden zijn, maar ook weer niet. Ik had al wel gemerkt en gevoeld dat er een sfeer bij die andere club sluimerde onder de oppervlakte, die ik niet aantrekkelijk vind. Want macht en hobby, liefhebberij en afgunst gaan voor mij slecht samen. Maar, dat is alleen mijn op geen enkel feit gebaseerd gevoel. In de lappenmand heb ik dat goed geleerd! Dus onbevangen blijven en afgaan op feiten. Een goed plan, zo staat uw @ttr wel weer in het leven hoor!

Toen kwamen er Landelijke Motor Dagen (LMD). Jawel, op het geliefd TT circuit. Vorig jaar toch wel een feestje waar DOC’ers veel plezier hadden gehad. En niet alleen Ducatisti worden op en om de baan verenigd, maar zelfs alle motorrijders. Wat een feest! Geweldig! Het idee van verbroedering op de gemeenschappelijke factor, dat rijden op die gemotoriseerde tweewielers. Dat wordt in 2014 weer genieten voor al die motorrijders. Allemaal zijn wij gelijk. Zo ook de Ducatisti.

Totdat blijkt dat de jonge, enthousiaste, vrolijke, open, aardige en ambitieuze DOC niet meer welkom was. Alhoewel de voorgaande editie van de LMD een feest was mét de DOC. Na wat speurwerk in de betere wandelgangen hoorde ik het gerucht dat de DOC niet welkom was omdat een ander Ducaticlubbestuur geoordeeld had dat sommige Ducaticlubs meer gelijk waren dan andere.

Wat mij met de vraag doet besluiten of er Ducaticlubs bestaan met slechts  één lid! Of LID…..

Was in angst voor meer gelijkvoelen in deze wereld getekend
@ttr!

===================================================

Deel 3

SAMEN JEZELF KUNNEN ZIJN

 

Het zijn veelbewogen tijden in de Ducati wereld. Things are changing, zogezegd. Ik had het moeten weten, de LED lampjes deden hun intrede bij de nieuwe superbike en daarmee was het bekeken, de eksters van Audi trokken de knip, met als gevolg dat Ducati inmiddels tot het Keverkamp behoort.

 

Ook op andere gebieden zijn het toch wel bewogen tijden. De Ducati Olanda Club -of is het nu een beweging- groeit als kool en blijkt een welkome aanvulling op de Ducati community in Nederland.

 

De Ducati Club Nederland daarentegen lijkt te kampen met grote interne problemen, diverse vrijwilligers rennen daar de tent uit, waarbij uitermate chique niet aan de grote klok wordt gehangen waar het aan ligt. De uitspraak die gedaan wordt is dat de koers van de vereniging niet de koers van de bewuste vrijwilligers is en de onverenigbaarheid met de koers door de tijd tot het stoppen met de inzet voor de vereniging leidt. Kennelijk zit er in de club teveel karakter waarmee de botsing van karakters tot crash leidt.

 

Het zou erg gemakkelijk -en goedkoop- zijn om als Ducati Olanda Club-enthousiasteling (leuk scrabble woord!) hier op te schieten. Ik vind het triest. Triest voor de vrijwilligers in kwestie, triest voor de clubleden, triest voor het bestuur en triest voor de Ducati community.

 

Een DCN met het prachtige DCR, een club met historie en passie, die veel betekent voor mensen, dat hoort zo te zijn.

 

Ik hoop dat de DCN-leden het lek boven water krijgt en dat er aldaar maatregelen worden genomen die het tij keren. Of dat karakter en zelfreflectie en -kennis tot beslissingen voor het welzijn van de club gaat leiden.

 

Want een Ducati Olanda Club-lid is niet per definitie een teleurgesteld voormalig Ducati Club Nederland lid! Neen, een Ducati Olanda Clublid is vooral zichzelf in een club waar dat juist voorop staat, samen jezelf kunnen zijn.

 

@ttr

 

============================

 

deel 2 :  19 maart 2012

        Trocken Ficken?

Het houdt maar niet op, de stoelendans over Ducati. Naar alleszins betrouwbare internetbronnen is er over de hele wereld interesse voor Ducati. Het voelt een beetje als een bericht dat een supermodel vrijgezel is en naarstig op zoek is naar een partner. Wie belangstelling heeft, mag zich melden, wanneer de contanten kloppen is de deal te doen.

Een merk als Ducati is tegenwoordig meer dan een sticker op een geweldige motorfiets. De motorfiets is niet het belangrijkste meer, de gevoelswaarde is minstens zoveel waard. En dat soort merken staan bijna nooit te koop. Nou staat Ducati ieder decennium wel eens te koop, maar dat terzijde.

De Chinezen waren er natuurlijk snel bij, maar daar hoor je nooit zoveel van. Gek genoeg heb ik nog geen berichten gezien van Japanners die onze geliefde fabriek willen kopen. Maar goed, rijstkokerproducenten die zullen er ook wel zijn. Ook kwamen de curryliefhebbers ook al snel in beeld, ook een Indiase fabrikant had belangstelling. Voor de prijs van een superbike koop je een dozijn van die Indiase brommers, maar kennelijk wordt er prima verdiend aan die goedkope motorfietsen. Raar genoeg had Spyker geen interesse, maar goed, die hebben de handen vol en zakken leeg met Saab.

Wat me zonder meer verbaasd heeft is dat John de Mol (of Silvio Berlusconi, om maar in de Italiaanse stemming te blijven) er geen show aan vast heeft verzonnen. Mogen we allemaal stemmen wie de fabriek mag kopen. Of een speciale uitzending van ‘Megafactories for Sale’ op NatGeo, het is crisis tenslotte.

Een ander leuk programma idee zou dan toch wel zijn om de immer ruzie makende een schreeuwende Yanks onder grote tijdsdruk een overnamepoging te laten doen in een reality soap. OCC buys Ducati. Custom Superbikes, Special Paint, verlengde achterbruggen, jippie!! Het zou volgens mij dan wel enerverend worden in de fabriek, die Italianen kunnen ook nog wel wat theater maken. De TV rechtstreeks uit de Bolognese Arena!

Maar goed, uiteindelijk draait het als gewoonlijk om geld. Een kleine miljard en je bent de baas. En dan blijven er weer weinig kopers over. Meest recente interesse lijkt te komen van Audi. Die groep heeft geld, zit al in Italië met Lamborghini en heeft technische kennis om het merk te versterken. Ik zit eigenlijk niet zo te wachten op die Duitse perfectie, want waar je aan de ene kant wint, verlies je aan de andere kant.

Eigenlijk is er maar één logische oplossing: Ducati komt in handen van de Griekse staat: alles kan, niets hoeft, de eeuwigheid is verzekerd en wanneer de knip leeg is, gewoon naar Leen, die schrijft supersnel af! En een hele nieuwe betekenis aan DSB: Ducati Super Bike…. ;)

Zo lang het maar geen Duits Trocken Ficken wordt!

===================================================

deel 1:  2 februari 2012

        Good old times

Juist leek het zo goed te gaan, Ducati is al jaren bezig met een sterke opmars en de verkoopcijfers zijn uitstekend. Terug in Italiaanse handen, succes op de baan en in de commercie. En dat midden in de kredietcrisis. Een gouden toekomst gegarandeerd zou je dan toch wel denken. Met de steun van de vriendelijke en zeer welgestelde sigaretten rokende cowboy en enige verschuivingen van uitgaven mocht werelds beste coureur aantreden om het volgende MotoGP kampioenschap te verzekeren. Voor de liefhebber van het Italiaanse een geruststelling want wat er ook gebeurt in Nederland, in Italië is alles wel. Dat slaapt wel lekker, zeker na een paar sambuca’s.
Het gevoel kan niemand ontgaan zijn, in Italië zijn de ‘good old times’ terug van weggeweest. De premier moet vertrekken vanwege een kleine indiscretie die in de rest van de wereld gezien wordt als enorm schandaal, de staat is failliet en er wordt gestaakt alsof er geen morgen zal zijn. Dat was altijd al zo, met of zonder crisis.
Voor Ducati is de lucht ook wat aan het betrekken. De door de goden gezonden coureur vertelt dat het seizoen 2012 verloren voor begonnen is, de vriendelijke cowboy wil resultaten zien en de liefhebbers klagen over de nieuwe modellen. Dan rijst de vraag wat de toekomst zal brengen voor de kleine wereldberoemde fabriek…. Maar goed, de historie van Ducati heeft wel somberder tijden gekend, er is geen reden tot zorg uiteindelijk.
Dat belooft nog wat voor 2012. Ik verwacht een fantastisch 2012, een leuk jaar met vele mooie momenten. En uiteraard een super motorseizoen waarbij het eerste seizoen met Ducati Olanda Club in de startblokken staat.
Genieten van Ducatisme, Good old times are back again!

@ttr

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

de leukste Ducaticlub in Nederland